SendenKalan Kalan Ne Varsa
“Deniz kenarında simidini kemiren bir yavrunun suya düşürdüğü susam tanesi, elbette ki, milyonlarca balık arasında yalnız biri tarafından yutulur ve bu hal, namütehani muğlak İlãhi muhasebenin mutlaka hususi bir kaydını belirtir.” diyor Necip Fazıl kitabında ( Sosyalizm, Komünizm ve İnsanlık )…
Taktım Hekimoğlu İSMAİL’e… Hemde çok fena halde… Kitaplarını bir günde hatta ilk elime alışımda bitirir oldum… Lafı uzatmayalım.. Hekimoğlu’nun o Müthiş eserini “Minyeli Abdullah” ı okuyorum, okurkende kitap da altı çizilmemiş hadise, altı çizilmemiş söz bırakmıyorum… Yenilesi, yutulası bir kitap… Kitap yaprak yaprak kağıt olmasına kağıt amma gel gelelim ki her yaprak 1 ton ağırlığında!
Okurken bir yeri 3 fena okuduğumu hatta evdekilere bile anlattığımı farkettim çok dikkatimi çekti neden dedim.. Neden?
Evet neden bir talebe de ben okutmuyorum?
Doktorum bana diyor ki, “Köydeki evine git otur.”
Hastayım… Köye gitsem ağaçtaki meyveden yiyemem, sütünden içip yağından yiyemem. “Hal böyle iken neden gideyim köye doktor bey?” dedim.
“Havası sana çok iyi gelecek!…” dedi.
Karadenizi oldum olası severim ne hikmetse… İnternette bol bol fotoğraflarını seyrettiğim bu yer gerçektede rüya gibi hayal gibi bir yermiş. Haftasonu nu Ordu’da Abla (ları) m la geçirdim.
Sevmek diyoruz ya ağızdan çıkıveriyorum seviyorum kelimesi ben orada karşılaştığım sevgi selinden sonra bir daha öyle kolay kolay telaffuz etmem o kelimeyi!
Adeta rüya güzelliğinde geçen 2 günüm masal tadında son buldu… Ordunun o güzel dağları, taşları, ağaçları, suları ve daha nice Hak lütfu… Bir de o güzelliklerin içinde kalbi pırlantadan değerli insanlar la bir olunca o iki gün size iki saniye gibi gelir bir saniye de geçer gider…
