Kategori: Muhabbetle…

Bahar’ın, ilkbaharın habercisiydin bu gün… o dokuz ay evvel başlamış baharın bir kez daha habercisi oluverdin gözlerini öne eğerek… Hira! bu sana nasip edilmiş ve bana armağan edilmiş güzelliğin karşısında bazen susabiliyor, tek kelime etmeden dakikalarca seni seyredebiliyorum bundan sakın rahatsız olmayasın aksine sana doğrulttuğum o uzun ve derin bakışlarımda bilesinki sana ettiğim nice Dua lar saklıdır… habercim, mutluluk, huzur, sevda habercim… en güzel haberle geldin… kim bilir daha nice güzel haberlerle süsleyeceksin bu fanii ömrü…

Uzunca bir düşünce alemi aslında yaşadığımız hayat… Ya da şahsım adına düşünmekten ibaret… Bu gün Bursa’da bir mekanda kahvaltı yaparken karşımdaki aziz kardeşime “hiç bir yerde rahat yok bana” dedim… “Neden?” diye sorduğunda ise cevap vermek ile verememek arasında geveleyerek “şimdi burada olamayan o kadar çok insan varki” dedim ve kala kaldım… Bu beşinci iklim, bu düşünce iklimi nereden hasıl olduysa her geçen yaşda, ölüme yani yeni hayata yaklaştıkca çok daha artmakta… Durakda sakız satan dedeyi düşünüyorum mesela en şık elbiselerimi giydiğimde… Ayaklarıma baktığımda engelli kardeşim geliyor hatrıma…

Acılar korkutmasın seni… Elbette acıyacağız, sızlayacak yüreklerimiz… Üzülmeden asla mutlu olamayacağımızı anla… Korkmalıyız! Cehennem ateşinden nasıl korkuyorsak öyle korkmalıyız kaybetmekten… Kaybetmek fiiline maruz kalmaması için öznelerimiz, tüm kelimelerimizi dikkatli kurmalıyız… Ara sıra susmalıyız evet ama asla kusmamalıyız. Zehir bile dolsa bu fani cehremiz şerbet sayıp eyvallah etmeliyiz…