Kategori: Muhabbetle…

Up uzun geceler, bitmek bilmeyen bekleyişler ve sıradan günlerin yorgunluğu içinde ansızın geldin hayatıma… İnsan bir kapıyı çalar ya hu böyle pat diye, böyle kurtarırcasına, böyle özlercesine gelinmez ki hiç bir Aşk’a! Habersiz geldin yarınlarıma… Farkına yalnızca mutluluğumda varabildim haytıma girişinin…

“Tevbe Ya Rabbi! Hata rahına gittiklerime
Bilip ettiklerime, bilmeyip ettiklerime.”

Ya Tevvab…
Ben bu fakir halimle haddimi bilemeden bin bir günah işler dururum… Sen ise hiç bir an beni yalnız bırakmadığın gibi kapına gelip “Tevbe” dediğimde şayet samimi isemde beni asla gerçi çevirmedin… Bin bir defa Tevbe dedim bin bir defa bozdum Tevbelerimi… Ama yine geldim kapına ve yine sen buyur ettin beni secdene…

Derdimendim yâ Rasûlallah, devâ ol derdime,
Destgir ol, yâ Habiballah, bu asî mücrime!..
Sen şefâat kânı varken, yalvarayım ben kime?..
Ben Rasûl-i Kibriyânın, bülbül-ü nâlânıyım.
Mücrimim gerçi, cemâl-i Mustafâ hayrânıyım..

Bûy-i vaslındır, muattar eyleyen sünbülleri,
Nur cemâlinden eserdir, bağ-ı aşkın gülleri,

Sen ihtiyarlandıkça, gençliğin iyilikleri olan bâkî meyvelerini elde ettiğin halde, gençliğin zararlarından, taşkınlıklarından kurtulursun. Hem, ihtiyarlıkta daha ziyâde ibâdete muvaffakıyet ve merhamet-i İlâhiyeye daha ziyâde liyâkat kazandığını düşünürsün.(1)

Bil ey nefsim! Şayet ölmez isen ihtiyar olacaksın!