SendenKalan Kalan Ne Varsa
Sana uzun uzun ne yazayım ki artık… Gözlerine baka baka sarhoş olmak, kaybolmak ve seni daha da çok özlemek var artık… Hep özlemek. Kapı çalışında kapıya gittiğinde bile özlemek var artık…
Sana çok bir şey anlatamıyorum belki burada ama her namazdan sonra Allah’a uzun uzun senden bahsediyorum.
Hadi çay içelim, ben sana daha sonra uzun uzun yazacağım…
Mücrimim gerçi, cemâl-i Mustafâ hayrânıyım…
Hiç sesini çıkarmadın… Biliyorum duvarları başına bile yıkılsa olsun diyecektin… Sen sıcak, sabahları olan, geceleri aydınlık bir ev istiyorsun sadece… Tek tek odalara bakarken arada…
İlk kez gördüm seni… İlk kez o minik gülüşünü, o sessiz bakışını, o derin up uzun hayallerini ilk kez bu gün gördüm.
Küçük minicik adımlarla usul usul tanımadığın yabancı bir ben’e doğru ürkek ürkek geliyordun o kalabalık tramway istasyonundan… Kalabalığın arasından birilerinin sana yardım etmesini bekliyordun sanki düşmemek için… Başındaki o kutlu tacınla öyle güzel görünüyordunki sana bakarken gülümsememek elimde değildi…
Adımların bitti, geldin…
Hoşgeldin’e Hoşbulduk dedin, hoşbuldun mu bilmem ama benim bu fakir, bu soğuk misafirhaneme sıcak yüreğinle geliverdin işte… Hiç bir şeyim yoktu ve hiç bir şey bilmiyordum hakkında tek bildiğim o güzel gülüşün altında asla bir siyahlığın olmayışıydı…
