Acılar korkutmasın seni… Elbette acıyacağız, sızlayacak yüreklerimiz… Ãœzülmeden asla mutlu olamayacağımızı anla… Korkmalıyız! Cehennem ateÅŸinden nasıl korkuyorsak öyle korkmalıyız kaybetmekten… Kaybetmek fiiline maruz kalmaması için öznelerimiz, tüm kelimelerimizi dikkatli kurmalıyız… Ara sıra susmalıyız evet ama asla kusmamalıyız. Zehir bile dolsa bu fani cehremiz ÅŸerbet sayıp eyvallah etmeliyiz… Okumaya Devam…

Bazı şehirleri özlemek, tek gözlü bir odaya toplaşıp, annenin yaptığı sıcak tarhana çorbasıyla ısınmayı özlemek gibidir.

O şehirlerin sokakları, annenin ellerine benzer. Ağrıdan çatlayacak gibi duran alnını okşar durur gecenin bir yarısında. Annelerin duası varsa, şehirlerin de duası vardır mırıldanıp durduğu.

Bu baş ağrılarım beni öldürecek biliyor musun?
Kalk Kudüs’e gidelim..
Allah şehrine gidelim. Allah bizi gözetsin, korusun, kollasın Kudüs hatırına. Kalbimizin ağrısı, başımızın ağrısı, ruhumuzun ağrısı hafiflesin şehre yaklaştıkça.
Tarhana çorbası içer gibi içimize çekelim, gökyüzünde yaratılıp yeryüzüne indirilen bu ÅŸehrin sokaklarını. Kudüs’ün bulutlarından tespih yapıp “subhanallah” çekelim. Okumaya Devam…

bir süre yazmayacağım. yazmamalıyım. herÅŸey düzelene kadar. eskisi gibi saf ve temiz olduÄŸum zaman. ellerimi hakikaten yıkadığım zaman. Okumaya Devam…