SendenKalan Kalan Ne Varsa
Sen yüzündeki o nur kalbindeki o eşsiz güzelliklerle etrafımda iken ben sanki demir parmaklıklar ardından sana bakıyorum. Senin ellerinde kırmızı karanfiller beni beklerken ben yalnızca solmuş güllerle bir köşede oturuyorum.
Mutluluk!
Nedir sizce? Arabalarınızın olması, arsalarınızın, evlerinizin, bir bavul dolusu paranızın olmasımı? Ya da her istediğinizi elde edebilmenizmi? Ya da En büyük Universiteyi birinciliklemi kazanmak?
Mutluluk.. Gözlerinizin içindeki ışıltıda.. Dudaklarınızda tüm güzel sözlerde.. Ayaklarınızın her adımında.. Ellerinizin her dokunuşunda.. Güllerin kokusunda.. O eşsiz muhabbet lerde.. Kalbinizin Dua’sında..
Zamanın acımasız akışına dur diyemem kelebek misali yaşıyorum. İçim acıyor gözlerim doluyor bulamıyorum Sen’i. Ellerimdeki bu boşluk dolacak cinsden değil. Artık o içindeki “ben” benmiyim acaba? Yoksa ha la aldanışlardamı gönlün. Canımı acıtıyorsun varlığında şimdi diyeceksinki ne bu sözler? Ben yağmurlar altında ıslanırken yere düşen binlerce yağmur tanesini unutup yalnızca beni düşünen bir sevgili hayali kuruyorum. Her gece yaşadığım o nöbetleri bana unutturacak bu hayatta asl olanın Sevgi olduğunu anlatabileceğim birini düşlüyorum. Morglardaki cesetlere imreniyorum!
Elinde selpak paketleri tir tir titriyor yağmurun altında ve ha la o halde selpak diyede bağırıyor dünyanın en büyük satıcısı gibi.. Neden orda o halde olduğunun farkında bile değil korkarım ki.. Bir selpak alıyorum ufaklıktan ve yoluma devam ediyorum.. Az ilerde dünyaya perde çekmiş bir kardeşim önüne koyduğu küçük tezgahında kalem,çakmak,selpak satıyor bu arkadaşım bağırmıyor çünkü önünde neyin olduğunu bilmiyor.. Ufak bir espiri ile tebessümlerimi hediye ederken bir kalem alıyorum bu kardeşimizden ve o uzun sonu asla gelmeyecek yola devam ediyorum..
