İnsan hacim olarak küçük bir varlıkdır. Yok olması madde itibari ile hiç kayda değmeyecek kadar küçüktür. Ama aslında Alem’de insan en büyük en yüce dir. Sıkıntısı, derdi, sevinci ile diğer varlıkların üstünde kurucu bir varlıkdır. İnsan farkında olmadan yaratıldığı eşsiz donanım ve özellikleri ile tabiiattaki tüm varlık ların Fanii efendisi halini almıştır. İşte bu durum insanı şüpheye ve inkara yöneltebilir yani bu dünyada elindeki gücü kendinden bilen insan aslında bu gücü yöneteni bilmez ise ortaya çok vahim bir sonuç çıkar. Zalimlik de bu nedenle peydah olmuşdur. Zalim insan elindeki “Güç” nimetini Hak’dan değilde kendinden bilir ve insanlara bu bencillik ile davranır sonunda ise malum kendi sonunu hazırlamış olur.
İnsan görünüşte küçük, Asılda en büyükdür. Allah’ın sıfatlarını taşıma şerefine layık varlık olan insan bu nimetten bi haber yaşadığı sürece esas huzur ve mutluluğa eremez. Sıkıntı muhakkak yapmış olduğumuz bir günahın keffaretidir aynı zamanda huzur da işlenen bir sevabın Mükafatıdır.
