"Enter"a basıp içeriğe geçin

Ay: Ağustos 2008

Yaşamak hep böyledir… Su biter seller durmaz…

Garip sıfatını oldum olası öyle sıcak, öyle samimi bulurum ki… Erhan abimizde o güzel sesi ile güzelce yorumlamış vakti zamanında… Birde güzel bir şiir yakaladım bu şarkıyı dinlerken İnternet diyarında paylaşasım geldi sizlerle… Küçüktüm bu şarkıyı çok dinlerdim… Neden bilmem o küçük cüssem ile ne anlıyorsam bu şarkıdan oturur dinlerdim…

Şimdi büyümüşüz…
Gariplere tebessüm eder olmuşuz…
Vel hasıl…
Bizde bir Garip olmuşuz…

Başını kaldır da bak, boşluk bile mezarlık…

Meseleler ardı ardına dizilmiş İnsan denen mahluk tarafından çözüm bekliyor. Çözemiyorum bazı şeyleri… Çözümsüz, basit geliyor bana… Ya da bana birşeyler mi oluyor? Hani İnsan yarası olduğunda yarasının iyi olduğunu görür, hisseder ya bendede böyle bir hal oluşmaya başladı Hamd Olsun… Gözlerimi ne vakit göğe diksem "yokluk" denen o müthiş var oluşu kalbimde hisseder gibi oluyorum. "Yokluk" diyorum kendi kendime..? "Yok" luk…. Yani tüm maddenin aradan çekilmesi ile oluşan o eşsiz buluşma. Dert, tasa, mal, mülk, fanii aşklar hepsi aradan çekilerek seni "Yok" u var edenle buluşturan an!

İnzal Gecemiz Mübarek Olsun…

İnzal yani Kuran-ı Kerimin Levh-i Mahfuzdan dünya semasına toptan indirildiği gece… Beraat gecesi… Kurutuş, yeniden doğuş, asla gidiş, yok oluş gecesi… Gece karanlıktır simsiyah ay ışığıdır fakat bu gece bambaşkadır… Bu gece Yüce Yaradan "af dileyen yok mu; onu affedeyim. Rızık isteyen yok mu; rızık vereyim. Şifâ dileyen yok mu;şifâ vereyim" diye biz Kullarına buyurur. Kaçımız bu muntezam çağrıya kulak veririz bilmem ama bilinmelidirki senede bir gün eriştiğimiz bu güzel gece çok kıymettardır… Allah bizleri kıymetini bilenlerden eylesin… Gündüzünü oruç ile gecesini kalbii huzur ve kalbii ibadet ile geçirerek rızasını kazanmayı nasib eylesin bizlere…. 

Hastayız biz…

İşte yine aynı nokta yine aynı husus konumuz garip mahluk İnsan ve Onun şifası Hastalık. Ben çok bencil ve kendini bilmez bir Kul’um. Elim, ayağım, gözüm, kulağım der dururum halbu ki bunların bir sahibi var O’nu hep unuturum. Şimdi bu duyan kulaklarım duymasa? Veya bu gözler alemi bir daha görmese deliririm belkide… İnsan sahip olduğunun kıymetini ancak kaybettiğinde anlayabiliyor.