“İnsanların birbirini tanıması için en iyi zaman, ayrılmalarına en yakın zamandır.” , der Dostoyevski… Veda acısı , kabuğunu soyar insanın; yıldızını kazıyıp çırılçıplak ortaya serer. Birlikteliğin örttüğü tüm kusurları ayrılık sergiler. Bir ayrılık arifesinde helalleşilir ve o an hakiki tabiatlarıyla yüzleşilir. “ÖLENE KADAR” diye söz verilmiştir , ama “ÖLÜM YOLUNDA” başka tercihler belirmiştir. Kararsız prensesin vicdanı azap çekerken yedi cücelerin somurtkanı “AKLINI BAŞINA AL” diye fısıldar kulağına; haytası ise “KALBİNİN SESİNİ DİNLE” diye çekiştirir eteğinden.
SendenKalan Kalan Ne Varsa
