Bilerekmi yanına almadın giderken,
başının yastıkta bıraktığı çukuru..
Güveniyordum oysa ben sevgimize,
vapur iskelesi ya da
tren istasyonundaki saatin doğruluğu kadar…
SendenKalan Kalan Ne Varsa
Ay: Mayıs 2008
Gidişinin gününü bile unuttum sevdiğim… Nasıl oluyorsa yok oluyorsun işte yavaş yavaş sende eriyorsun gönülde… Sende bırakıp gidiyorsun beni.. Ve ben yine yapayalnız gözlerim kapalı bekliyorum seni.. Senin o ıssız kimsesiz sunii alemlerde vakit geçirmeni bekliyorum adeta hevesinin geçişini, kalbinin asıl sahibinin kim olduğunu buluşunu bekliyorum. Ve sen benden bir haber yine yumuyorsun gözlerini her gece.. Ama ben! Her gece sen uyumadan uyumuyorum sevgili! Senin gözlerini yumuşunla dalıyorum o hayal alemlerine…
Yalnızlık diyerek feryad eden onca kişinin sesleri benim hiç hep anlamsız birer nağme olarak kalmıştır. Çünki en güzeli yalnızlıktır. Bu sözlerimden yalnızlığı asla “tek” lik olarak algılamayın. Yalnızlık! Kendi içinde kendi başına kalmak, Kendinde kendini bulmaktır. Yalnızlıkdan korkmak kendinden, gerçeklerinden korkmaktır. Deneyin derim… Bir gece herkes uyurken kalkın yatağınızdan ve hiç bir ışık yakmadan dizlerinizin üzerine çökün ve yalnızca kendiniz ile hasbihâl edin.. O gece muhakkak ve şüphesiz sizi Allah’ın dinlediğine gönülden inanın ve ona ne derdiniz var ise ne kadar hata etti iseniz açık ca anlatın.