sessiz…
Susmalıyım. Bu ara çok fazla konuÅŸmamalıyım. Geriye çekilmeli, sessizce düşünmeliyim… Haykırmalıyım fakat bu feryadı yalnızca ben duymalıyım zira bu güne kadar tüm feryadımı aleme duyurmak için ettim amma belli ki ben pek duymamışım. Düşünmeliyim… Bolca sabretmeli, bolca okumalıyım… Tertemiz bir su yatağı misali akan hayatıma kendi ellerimle koyduÄŸum taÅŸları, pislikleri cesurca temizlemeliyim. Başımı dik tutmayı öğrendim ama pek sevmedim eskisi gibi mazlumlaÅŸmalı başımı öne eÄŸmeliyim. Fakir olduÄŸumu, muhtaç olduÄŸumu unuttum hatırlamalıyım. Sanırım yolumu ÅŸaşırdım bir bilene sormalıyım. Yatsı namazlarını camiide kılardım “dım” yerine “ım” koymalıyım. Beni mutlu edeni biliyorum ondan özür dilemeliyim. Bir daha yapmamalıyım. Çevremde kötü konuÅŸulduÄŸunda yere bakar, iç çekerdim toparlanmalıyım. Vakiti emanet bilir güzelce harcardım saatimi ayarlamalıyım. Gözlerimi kısar derin derin bakardım ÅŸimdi gözü açık diyorlar kapatmalıyım. Gece benim için derin bir düşünce alemi idi uyumamalıyım. Sabretmeliyim. Bu yazacaklarımın ardına daha fazla piÅŸmanlık cümlesi eklememek için ellerimi dirseklerime kadar yıkamalıyım, başımı mes etmeli, ayaklarımı topuklarına kadar yıkamalıyım… Uzun zamandır evde pek nadir aradığım seccademi bulmalıyım. Işıkları kapatmalıyım… Secdeye varmalı, orada… … … … .
“sessiz…” için 1 cevap
Bir Cevap Yazın
Unuttum! dünya bir gölgelikti oysa yolcu olduÄŸumu, unuttum. yolumun buradan geçtiÄŸini ve sadece uÄŸradığını unuttum. yapmamam gerekenler vardı, burası imtihandı. seyr-ü sefaya dalım ahiretimi unuttum. rabbime verdiÄŸim bir sözüm vardı, dünya kelamı konuÅŸmaktan o sözümü unuttum. ne çabuk unuttuk ve ne de çok unuttuk kardeÅŸim mesut… Rabbim kullarıyla konuÅŸurken ya kalplerine fısıldar yada bir ÅŸefkat tokatı atarmış. kalbimize gelen sese kulak vermek ümit ve duasıyla inÅŸAllah.