SANDIKLARIMDA…
Acılar korkutmasın seni… Elbette acıyacağız, sızlayacak yüreklerimiz… Ãœzülmeden asla mutlu olamayacağımızı anla… Korkmalıyız! Cehennem ateÅŸinden nasıl korkuyorsak öyle korkmalıyız kaybetmekten… Kaybetmek fiiline maruz kalmaması için öznelerimiz, tüm kelimelerimizi dikkatli kurmalıyız… Ara sıra susmalıyız evet ama asla kusmamalıyız. Zehir bile dolsa bu fani cehremiz ÅŸerbet sayıp eyvallah etmeliyiz…
Öyle çok da üstüne düşmemeliyiz bu tıngırtı hayatın, boÅŸvermeliyiz… BoÅŸ verip dolu almalıyız… Gözlerimizi kapatmayı asla unutmamalı kapanan gözlerde bir birimizi deÄŸil O’nu görmeyi, bizi bize bahÅŸedeni görmeyi arzulamalıyız… Arzuları hançer etmemeli, bir birimize saplamamalıyız…
Beklemeliyiz bir müddet, acele etmemeliyiz… HerÅŸey nasılsa nasib olana ve olacağına varıyorsa hayatta çokda üzmemeliyiz kendimizi… Aceleye mahal vermeden ağır adımlarla çıkmalıyız Hira’ya…
Hira’yı asla unutmamalıyız… Orada neler olduÄŸunu hatırlamalı ve hüngür hüngür aÄŸlamalıyız… Yere düşen damlaları toplamalı ve ellerimizi yıkamalıyız… BoÅŸ bir odaya girmeli ve sessizce vahiyleri satır satır okumalıyız… Ardından telefona sarılmalı ve kavuÅŸmanın mutluluÄŸunu binlerle çarpılmış bir mahiyette yaÅŸamalıyız…
Çokda bir ÅŸey beklememeliyiz bu hayattan zira gelen geçen toplasan kaç dakika… Yalnızca sevmeliyiz. Sevilmeli, sevdirmeliyiz… Ona, buna muhtaç olmadan küçük bir kulübede O’na muhtaç olduÄŸumuzu düşünmeliyiz… Tekrar söylüyorum aÄŸlamalıyız! AÄŸlamak, muhtaciyetin bir delilidir zira…
Taşlıcalı Yahya bak ne güzel söylemiş;
Ganîdir aşk ile gönlüm ne mâlim ne menâlim var
Ne vasl-ı yâra handânam ne hicrândan melâlim var
Ne sağ olmak murâdımdır ne ölmekten kaçar cânım
Cihânda hasta-i aşk olalı bir hoşça hâlim var
Ben ol hayrân-ı aşk’ım ki yitirdim akl ü idrâki
Ne âlemden haberdâram ne kendimden hayâlim var
Ne meyl-i külbe-i ahzân ne seyr-i sohbet-i yârân
Ne ta’n-ı zâhid-i nâdân ne ceng ü ne cidâlim var
Cihân fânidir ey Yahyâ Hüve-l Hayy ü Hüve-l Bâkî
Değişmem atlas-ı çarha benim bir köhne şâlım var
Ä°ÅŸte Hira… Sandıkların sana yaÅŸattıklarımdır acizane… Ama o sandıkların o kadar küçük ÅŸeylerki ben sana çok daha kıymetli, çok daha deÄŸerli ÅŸeyler saklıyorum sandıklarımda…
Hirayı mesela, mesela orayı… Kabeyi… Belli mi olur belkide Cenneti.
fakir mes’ud
Mısraların açıklaması:
Aşk ile zenginim ben, malım mülküm yok; yâra kavuşmak ile de sevinmem, ayrılıktan şikâyetim de yok.
Yaşamak arzum da yok, ölmekten korkum da; aşka hastalığına düştüğümden beri hoş bir hâlim var. Öyle bir hâl ki, hasta ama şifa istemiyor!
Aşk ile akıl ve idraki kaybettim, alemi de kendimi de bilmez haldeyim.
Yusuf Aleyhisselâmın hasretiyle aÄŸlayan babası Ya’kub aleyhisselâmın evi olan külbe-i ahzân (hüzünler kulübesi) ı hatırlatarak; eÄŸilimim ona da deÄŸil, dostlar sohbetine deÄŸil; ham sofuyu yermekle de meÅŸgul deÄŸilim; kimse kavgam da mücâdelem de yok.
Dünya geçicidir ey Yahyâ, hayat sâhibi ve bâkî olan ancak Allah. Dünyâdaki en pahalı kumaşlara -zımnen makamlara- değişmeyeceğim, ama pazara çıkarsan kimsenin müşteri bile olmayacağı eski bir şalım var (derviş hırkası).
“SANDIKLARIMDA…” için 1 Yorum
Yorum yapın
Eyvallah…