Ah ulan ah! AÅŸk ah AÅŸk!… Yakar imiÅŸ Ah!… KavururmuÅŸ Ah!… Aratırmış Ah!… ÖzletirmiÅŸ Ah!… SustururmuÅŸ Ah!… DurdururmuÅŸ Ah!… DelirtirmiÅŸ Ah!… SevdirirmiÅŸ Ah!… BekletirmiÅŸ Ah!… AÄŸlatırmış Ah!… Uyutmazmış Ah!… ÖldürmezmiÅŸ Ah!… YaÅŸatırmış Ah!… Sabırsızmış Ah!… ZormuÅŸ Ah!… O’ymuÅŸ Ah!… O’na gidermiÅŸ Ah!… Hira’dan geçermiÅŸ Ah!… Ah!… Ah!… Okumaya Devam…
HerÅŸey o an olmuÅŸtu… O an… Derin bakışların baÅŸlangıcı, sessizliÄŸi, kimsesizliÄŸi, geceleri yastıklara sarılışı, hüngür hüngür aÄŸlamalar hepsi o an da zaman kavramının dışında bir anda olmuÅŸtu! Kaderdi… Bir o kadarda kederdi… Ne olursa olsun O’ndan gelene eyvallah demekdi ya görev hiç sesi çıkmıyordu. Sonraları duydum canının çok acıdığını… Ama o ne zaman gitsek bizi ayakta karşılıyordu… Bizi görünce kafası karışıyordu… Kalkmalıydı zira böyle görmüştü büyüğünden misafir gelince ayaÄŸa kalkılırdı! AyaÄŸa! Ayaklarının üzerine kalkılırdı! Kalktı… Kalkamadı… Kalkar gibi oldu… Kalktı… Yere düşen başını biraz sendelikten sonra göğe kaldırdı! HoÅŸgeldiniz dedi ve yerimizi gösterdi! Ayaktaydım! Bu zor ana dayanmaktaydım! Ä°ÅŸte ÅŸimdi haykıracağım derken… Sustum. Okumaya Devam…
Uzun zamandır ne köşe yazısı okuyabiliyordum nede Ömer hocamızı takip edebiliyordum geçenlerde Ömer hocayı çalıştığımız firmada gördüm, iyi görünüyordu hamd olsun… Hocayı görmek biraz olsun kendine getiriyor insanı e üzerine Canan ablamızda hocamızın bu yazısını paylaşırsa bizede okumak düşer Ãœstad hakkaten yine mevzuuyu gayet latif bir ÅŸekilde anlatmış… Okuyalım efendim; Okumaya Devam…