Yıllar yıllar yıllar… Ne çok söyler oldum artık yılların adını. Geçen yılların, yaÅŸadığım yılların, sensiz yılların… Yıllar ne kadar nankörmüş oysa! O kadar emeÄŸime o kadar uÄŸraşıma karşılık yalnızca yüzüme bi sürü kırışık kalbime büyük bir mezarlık bırakmış.. Ölülerlemi yaÅŸadım acaba diyorum bunca sene yoksa bende yaÅŸayan bir ölümüydüm? Åžimdi sokakda top oynayan çocuklara bakıyorum da hey gidi günler diyorum.. Günler! Ne günlerdi! diyorum.. Annemin çantasından para çalıp sana aldığım o kırmızı gülün ne kadar büyük bir deÄŸeri varmış meÄŸer.. MeÄŸer kitabının arkasına yazdığım o ÅŸiirler ne kadar yüceymiÅŸ.. KeÅŸke büyümeseydim. KeÅŸke ha la önlüğünün yakasını baÄŸlamayı beceremeyip de Anne sinin yanına koÅŸan Mesut olarak kalsaydım.. Okumaya Devam…

Bu ÅŸiir üstüne ne yazılabilirki ? Dinleye dinleye sabah ların olduÄŸu Cennet tadında bir ÅŸiir.. AÅŸk anlatılmaz zaten anlatmaya çalışmayın.. Yalnızca yaÅŸayın! AÅŸk yaÅŸanır.. YaÅŸamayı bilin… Okumaya Devam…

Yıllardır göz göre göre KAN AÄžLIYORUZ. Geçenlerde izlediÄŸim bir belgeselin bir bölümü beni o kadar etkilediki… Sizlerle paylaÅŸmak istedim..

İnanın vatan kolay korunmuyor..!
Åžu an evinizde güzelce oturup filmlerinizi izliyor, sokaklarda özgürce dolaÅŸabiliyorsanız bu yalnızca saatlerce kar yaÄŸmur demeden nöbetini tutan Mehmetcik sayesinde..! Allah tüm kardeÅŸlerimizden razı olsun… Okumaya Devam…