Kelimelerle bu gece için sözleÅŸmiÅŸtim, gecenin en kör anında alacaktım kalemi elime ama dayanamadım. İçimi kavuran, dışımı savuran bu sızıyı yazmalıydım… Nedir diye merak etmeye pek luzum yok zira bir adı yok bu sızının… Hep sızlıyordu ya bu buruk yüreÄŸim bu defada böyle sızlıyor iÅŸte, belki dün kazada hayatını kaybetmiÅŸ bir fabrika işçisi için, belkide maaşı geç yatmış mahallenin çöpcüsü mehmet abi’nin evdeki oÄŸluna söz verdiÄŸi o ÅŸekeri alamayacağı için bilemiyorum ama buram buram yanıyorum… Okumaya Devam…

HerÅŸeyi O’na sevk ederdi. Gülerdi. Kalmak isterdi. Kal…

Kal demek geçiyordu içinden herkese!… Kal! Hani ÅŸu “kalkmak” fiilinin ilk üç harfinden oluÅŸan özlem biçimi! Ama ne biçim bir özlemki ne kalkabiliyordu nede kal diyebiliyordu! yalnızca kalabiliyordu orada öylece sessizce, özlem büyüterek, susarak, o olmayasıca günü hatırlayarak yalnızca kalabiliyordu! Kalkmak istiyordu… Herkes giderken sessizce, herkes kapatırken o kapıyı bir bir! o oracıkda öylece kalmamalıydı! Kalkmalıydı! Kaldırmalıydı hayatı ellerinden tutup… Denedi… Kalkmak istedi, bir an sendeledi yine üzülür gibi oldu sesi titredi ve zor belada olsa Annesini çağırdı! Az evvel herkesin gözü önünde aslan gibi ayakta duran çocuk ÅŸimdi hani herkes kalkıp gidince Annesi olmadan kalkamadı! Zaten bir Rabbi vardı onu ayaÄŸa kaldırabilen birde Annesi… Okumaya Devam…

Bitmek bilmeyen düşler, göz süzüşler, kalp atışları, uykusuz geceler, derin düşünceler, semaya gönderilen bin bir Dua… Ä°ÅŸte Hira! YaÅŸamak böyle güzel oluyor senin suretinden bakınca dünyaya… Bir yaprağın yere düşüşüne mana vermek, bir bebeÄŸin gözlerindeki pırıltıda senin güzelliÄŸini görmek, bir vapura içinde sen olmadığını bile bile sana gittiÄŸi için el sallayabilmek, karanfil satan her çingeneye selam vermek oluveriyor hayat nihayetinde Sen olunca… Ä°ÅŸte Hira böyle yaşıyorum, baÅŸka bir deyiÅŸle böyle bekliyorum o günü… O gün, o gözlerimizin bir daha hiç bir vapur sireni ile ayrılmamasını saÄŸlayacak günü böyle bekliyorum… Okumaya Devam…