O kadar çok ÅŸey oluyor ki etrafta başımı kaldıramıyorum neredeyse… Sonra yine o amansız düÅŸünceler yapışıyor yakama haydi diyor düÅŸün bakalım bu yolun sonu nerede! DüÅŸünüyorum, düÅŸünüyorum düÅŸündükce boÄŸuluyorum… YüreÄŸim sızlıyor… Objektif’e inandığım kadar Subjektif’e inanıyormuyum? Ben Allah’ı seviyormuyum? DüÅŸünceler dipsiz bir kuyu ben minicik bir taÅŸ? Kulağımda biri soruyor o sordukca benim yüreÄŸim Sızlıyor.. Demek Allah’ı Seviyorsun ha! diyor .. Evet, elbette diyorum.. Peki o vakit neden ÅŸu okunan kelamı Allah’ın kelamını anlamıyorsun diyor… Sızlıyorum… Okumaya Devam…

Oturmak ve düÅŸünmek o zamanları… Nasıldı acaba? Peygamber efendimiz ile aynı mescidde olmak O’nun aÄŸzından Allah kelamı dinlemek nasıl bir duyguydu… O zaman dan bu zaman’a çok ÅŸey deÄŸiÅŸti evet ama deÄŸiÅŸmeyen bir ÅŸey var ki O’nu kainat yansa yok edemez deÄŸiÅŸtiremezler O Kur’an dır… Allah kelamıdır… Hafızların beyninde hece hece harf harf yazılan, yazdırılan kelamdır… Okumaya Devam…

Yılların çok eski olduÄŸu günlerdi.. Babam o eski radyosunu açmış bir türkü dinliyordu… Sesi boÄŸuk o zamanlarda bana pek cazip gelmeyen bir ses tonu ile Toprak diye bağıran bir dede… Baba ma kaç defa "ne anlıyorsun ÅŸunlardan" dediÄŸimi dün gibi hatırlarım… Ve iÅŸte seneler geçti.. Åžimdi dedemi ben ellerimle açıyorum ve bin "aah" içinde tebessümlerle tekrar tekrar dinliyorum…

Ä°ÅŸte o dedemizden Âşık Veysel ÅžatıroÄŸlu’ndan Kara Toprak türküsü ile sizleri baÅŸbaÅŸa bırakıyorum… Okumaya Devam…