1955 ve 56 senelerinde Mehmed Zahit Kotku hocaefendi, Zeyrek’te otururdu. Önde basit bir cami ve arkasında evi vardı. Evinin penceresinden Süleymaniye bütün ihtiÅŸamıyla gözükürdü. Ä°mkân buldukça gelip onun arkasında namaz kılar, namazdan sonra evine giderdik, birkaç kiÅŸi… Ben izinli olunca gittiÄŸimden, sık sık oralarda gözükmezdim.
Bir gün hocaefendinin huzurunda belki yirmi kiÅŸi oturuyorduk. Herkes sessiz, içinden Allah diyor… Dedim ki “Hocam, bir sorum var, izin verir misiniz?” “Sor evladım!” dedi. “Efendim zaman zaman içimde günah iÅŸlemek duygusu çok ÅŸiddetleniyor, mani olamayacak hale geliyorum, ne buyurursunuz?” Cevabı şöyleydi: “Bir cisim fezada ne kadar sür’atli seyrederse, hava da ona o kadar ÅŸiddetle karşı koyar. Bir insan dinî çalışmalarını ne kadar hızlandırırsa, ÅŸeytan da onunla o kadar fazla uÄŸraşır. Ä°badetine ve zikrine devam et, bunlar seni koruyacaktır.” Okumaya Devam…

Sevgilim… Ãœmidim… Sığınağım… Affedenim…
Senden haberi yok mu bu kadar AdemoÄŸlu’nun! Bu gün sevgililer günü imiÅŸ… Umudum, bekleyenim hiç “sevgililer” olur muki? Biz galu beladan beri dediÄŸimizde yalnızca seni “sevgili” edinmemiÅŸmiydik? Sevgilim, sevenim, tek sevebildiÄŸim! Bu aciz, bu bedbaht alemde yalnız kalıyorum. Secdende Ruh’umu, Ä°manı’mı, Ölümsüzlüğü o bakii sevgiyi buluyorum… Senin beni sevdiÄŸin kadar bu aciz halimle seni sevemiyor ve senin sevgine layık bir kul olamıyorum… “Kul”lanılıyorum ama sana tam manası ile “Kul” olamıyorum… Okumaya Devam…

Saat bir, iki, üç… Bu gün pazartesi yarın salı,çarÅŸamba,perÅŸembe,cuma… Yıl 1986,1987,1988…. Åžimdi, birazdan, akÅŸama, sabaha… HoÅŸgeldin Azrail tam da zamanında!

Bir türlü efsunu çözülemeyen sır “Ömür”. “Ömür DediÄŸin” adındabir program var TRT2 de. Yıllanmış Ä°nsanların ömürlerinden aktardıkları mutlulukları, piÅŸmanlıkları, hüzünleri ekrana taşıyan çok kaliteli bir program… Hiç unutmuyorum yüz yaşında bir dede idi konuÅŸan Okumaya Devam…