Öyle diplere düşmüş, öyle serseri, öyle sessiz, öyle fakir bir halde dolanırken birden ışıkları yaktın!… Sen geldin, geldin ama yanında büyük bir ateÅŸide bana getirdin. HoÅŸgeldin, safalar getirdin ama ateÅŸini nedeng getirdin? Ãœzülme sana sitem etmiyorum, sitemim yalnızca ateÅŸine, o bakışlarındaki kor alevlere, o gülüşündeki alevlerin sıcaklığına, o duruÅŸundaki közlere, o son sözlerdeki kıvılcımlara, o adanmışlığındaki alevlere… Güzel MeleÄŸim, Cennet misalim, Sevgilim… Beni affet, beni her gün her saniye affetmeni istiyorum senden. Farkındayım yazdıklarımı okurken hep korkutuyorum sözlerimle seni ama korkma! Beni affetmeni isteyiÅŸim bir hatadan ötürü deÄŸil yalnızca bu safa bu temiz bu parıldayan gözlerini hak etmeyiÅŸimden. Okumaya Devam…

Bana kızıyorlar Sana yaptıklarım için… Senin o güzel cemaline, senin o gül yüzüne o damlaları akıttığımdan ötürü herkes dargın bana… Ne çocuklar konuÅŸur oldu nede Annem… Herkes Sen olmuÅŸcasına bir özür bekliyor benden… Bense bir kavram kargaÅŸası içinde ne yapmasını bilmeyen bir toy gibi sana nasıl davranmam gerektiÄŸimi bile bile aÄŸlatıyorum o ışık kaynağım olan gözlerini… Yanaklarındaki o sessiz cilveler, o kıvılcımlar, o çocukların cıvıltısı, o Hira’nın kokusu, o Yusuf özlemi, o Züleyha tatlılığına raÄŸmen ben kıymet bilmez bir halde karşında duruyorum. Hira’m… Kapanmaz yaram… Korkuyorum… Okumaya Devam…

Derin bir nefes aldı önce, hayatın temiz, pis ne kadar kokusu varsa çekti içine, sonra kıstı gözlerini ve daldı karanlığa… Çalışmaktan, derttten, sıkıntıdan ve anlayışsızlıklardan bulanmış beynini söküp atası geldi bir ara, sabretti… O kadar hızlıydı ki herÅŸey… Ä°ÅŸ, okul, problemler, çözümler, dialoglar, anlaÅŸmazlıklar, korkular, sevinçler, ölüm, doÄŸum, gelen, giden, susan, hastalanan, bakılan, bakan, aldanan, aldatan, anlatan ve daha bir çok ÅŸey vardı hayatında, ÅŸaşırıyordu bunca ÅŸey bu kadar kısa bir hayatta ve bu kadar hızlı nasıl gerçekleÅŸiyordu? Nasıl kapılıp gidiyordu insan bu hızla devam eden döngüye… Okumaya Devam…