Ebru… Bir hatun ismindede rastlanabilecek bu harflerin bir araya geliÅŸi sanat’ta dilden çıktığı kadar kolay deÄŸildir! Bu gün canımın sıkıldığı bir anda Ä°kindi namazını eda edip Hayat veren Allah’ın müsadesi ile kendimi Kainatın içine atıverdim… Nereye gideceÄŸim hususunda pek bir fikrimde yoktu amma Sevk-i Ä°lahi nin tecellisi ile kendimi Eyyub El Ensari Hazretlerinin türbesinin yanı başında buluverdim… Bir kaç fotoÄŸraf karesinden sonra çay ile simit’i daha fazla bir birlerine hasret bırakmamak için bir simit alıverdim… Okumaya Devam…

1955 ve 56 senelerinde Mehmed Zahit Kotku hocaefendi, Zeyrek’te otururdu. Önde basit bir cami ve arkasında evi vardı. Evinin penceresinden Süleymaniye bütün ihtiÅŸamıyla gözükürdü. Ä°mkân buldukça gelip onun arkasında namaz kılar, namazdan sonra evine giderdik, birkaç kiÅŸi… Ben izinli olunca gittiÄŸimden, sık sık oralarda gözükmezdim.
Bir gün hocaefendinin huzurunda belki yirmi kiÅŸi oturuyorduk. Herkes sessiz, içinden Allah diyor… Dedim ki “Hocam, bir sorum var, izin verir misiniz?” “Sor evladım!” dedi. “Efendim zaman zaman içimde günah iÅŸlemek duygusu çok ÅŸiddetleniyor, mani olamayacak hale geliyorum, ne buyurursunuz?” Cevabı şöyleydi: “Bir cisim fezada ne kadar sür’atli seyrederse, hava da ona o kadar ÅŸiddetle karşı koyar. Bir insan dinî çalışmalarını ne kadar hızlandırırsa, ÅŸeytan da onunla o kadar fazla uÄŸraşır. Ä°badetine ve zikrine devam et, bunlar seni koruyacaktır.” Okumaya Devam…

Sevgilim… Ãœmidim… Sığınağım… Affedenim…
Senden haberi yok mu bu kadar AdemoÄŸlu’nun! Bu gün sevgililer günü imiÅŸ… Umudum, bekleyenim hiç “sevgililer” olur muki? Biz galu beladan beri dediÄŸimizde yalnızca seni “sevgili” edinmemiÅŸmiydik? Sevgilim, sevenim, tek sevebildiÄŸim! Bu aciz, bu bedbaht alemde yalnız kalıyorum. Secdende Ruh’umu, Ä°manı’mı, Ölümsüzlüğü o bakii sevgiyi buluyorum… Senin beni sevdiÄŸin kadar bu aciz halimle seni sevemiyor ve senin sevgine layık bir kul olamıyorum… “Kul”lanılıyorum ama sana tam manası ile “Kul” olamıyorum… Okumaya Devam…