Sıradan günler bir biri ile yarışırken artık bu yarışa bir son verme zamanı geldiÄŸini düşündüğüm bir vakitte gözümü seher vakti beÅŸ elli de o ölümün küçük kardeÅŸi, bitmek tükenmek bilmeyen uykudan açtım… GüneÅŸ çoktan mesaisine baÅŸlamış tüm mevcudat bin bir hal ile tesbihata koyulmuÅŸtu. Ben ise gözleri yarı uykulu olan biteni seyre daldım…

Uzun zamandır görüşemediÄŸim dostlarla görüşemediÄŸimiz sürenin binde biri kadar bile bir vakit sürmeyecek zaman diliminde hasbihal eyledik… Ä°yi de geldi hani… Çok uzun sürmesede sevdiÄŸim Ä°nsanları görmek mutlu olmama kafii geliyor bazen… Okumaya Devam…

Ben böyle bakıp durmayacaktım, dili bağlı,
Ä°slam’ı uyandırmak için haykıracaktım.
Gür hisli, gür imanlı beyinler coşar ancak,
Ben zaten uzun boylu düşünmekten uzaktım!
Haykır! ‘Kime, lakin? Hani sahibleri yurdun? Okumaya Devam…

Hakim’sin!
Hakimimsin… Adımımın, soluÄŸumun, suyumun, aşımın Hakim’isin… Çok şükür ki sen varsın… Sana varlığın için şükrediyorum Ya Hakim…  

Hakim’sin!
Hak’kı yaradan ve bize tecelli edensin, sen olmasan bu bedbaht bu fani ve faidasız dünyada bi haber insanlar hiç bir ÅŸeyin hakimiyeti bilemezler… Sen Hakim’sinki en güzel iÅŸler senin tecellin ile oluyor ve en güzel hissiyat senin herÅŸeyin en iyi tarafını bilmenle hissediliyor. Okumaya Devam…