Evvela ilk kez böyle bir yazı yazmanın heyecanı ile sizleri selamlamak istiyorum zira ilk kez sosyal yaÅŸantımdan bir kesit ile bir konuyu ele almaya acizane çalışacağım. Oldum olası insanları ayırmadım, ayıramadım kaldı ki biz buraya ayırmaya deÄŸil çağırmaya geldik! YaÅŸamış olduÄŸum semtin insanları ile plazalardaki o mavi yakalıları yan yana getirdiÄŸimde gözüme hiç bir zaman farklı bir tablo gelmedi. Etrafımdaki çoÄŸu kiÅŸi bazı insanlara güleryüzle selam edip bazılarına “ne var?” gibisinden bakadursun biz her daim her Allah’ın kuluna selamı en içten ve en sıcak biçimde vermekiçin elimizden geleni yaptık. Bir çöpcü abimize, kardeÅŸimize bakışımız tevbe estaÄŸfirullah “cahil, iÅŸe yaramaz” nispetinde deÄŸil tam aksine büyük bir hayraklıkla O’nun KUDDÃœS Esma’sını nasıl sevk-i ilahi ile tecelli ettirdiÄŸini mest-ü hayran bir biçimde seyre dalarız. Okumaya Devam…

Gözü perdesi kapalı pencereye ilişti, aralamak istedi perdeyi eli varmadı… Artık vakit ayrılık vaktiydi…

Eli varmadı… Plastikte olsa onlar onun ayaklarıydı… Geri çekiliverdi… Usulca oyuncak bacaklarınıda içine çekerek yataÄŸa girdi… Ãœstünü o karbeyazı battaniyesiyle örttü… Işığı kararttı, artık o an her ÅŸey daha manidardı… Kimse yoktu, hiç kimse… Etrafında ayakta duranda yoktu artık, sanki battaniye deÄŸilde toprağın altına girmiÅŸti. Rabbine söz vermiÅŸti, üzülmeyecek sabredecekti… Çile bu çekilmeden gitmeyecekti! Okumaya Devam…

sen!
misafir,
merak ediyorsun deÄŸil mi?
kendi karanlığında yıldızlara mı soruyorsun halini?
topraÄŸa döktüğün incilerinde sel olup akmak istiyorsun belki de bilmek istediÄŸini bilmediÄŸin bilinmezliÄŸe, Okumaya Devam…