Gülümse…
Hocam,
Çok uzun zaman olmadı aslında seni tanıyalı… Bir sene bile deÄŸil hani ÅŸu takvim baÄŸbında 365 günün bir araya geldiÄŸi gün yığını kadar… Ama seni bu kısa sürede o kadar çok sevdimki çok konuÅŸuyorsun diye sana “Hocaam” bile dediÄŸimde sen bana hep tebessümane, ÅŸefkatle baktın… Seni sevdim hocam… Aramızdaki o Ãœstad, Talebe iliÅŸkisi o kadar güzeldi ki ingilizce denen o sevimsiz dili sırf bu ülkede insanlar bir ÅŸeylerin farkına varsın “biz” hep birlikte harekete geçelim diye bana harf harf öğretmeye çalışıyordun… Ãœmitliydin benden… Ãœniversite okumam için beni geceler boyu ikna etmeye çalışırdın… “Okumalısın! Kendin için deÄŸil ülke için okumalısın sizin gibiler okumazsa kimler okurda başımıza gelir düşün” derdin… Haklıydın hocam… Sana o en sevineceÄŸin haberi bile veremedim ama… Ãœniversiteye baÅŸlıyorum Zehra Hocam… Hani ÅŸu senin beni o sıralarda hayalini kurduÄŸun sıralara dönüyorum… Nasılda seviniyor, nasılda gögsüm kabarıyordu oysa sana bu haberi vermek için… Olmadı hocam… Osmanlıcada öğrenecektik biz… Ãœstad’ı daha iyi anlayabilmek için daha çok okuyacaktık… Kainat’ı anlayacaktık biz… Ama hep dilimizde olan “Ölüm” bu defa sinemize yerleÅŸti ve seni bu fakirden amansız, zamansız alıverdi… Ä°nan üzülmüyorum. Hazır deÄŸilim fakat ÅŸimdi çağırsalar koÅŸarım yanına biliyorum ve Mevla’dan niyaz ederim ki ÅŸimdi senin etrafında…
Mevla gel dedi hocam… Gitmemek olur mu… Ölüm bu gayrısına sual olunur mu?…
Senden vasiyet bellediÄŸim Ä°ngilizceyi öğrenecegim Ä°nÅŸaallah … Ve senin bu gencecik yaşında yürüdüğün yola sen kadar olamasamda ben devam etmeye çalışacağım…
“Ölüm; tabiî bir sona eriÅŸ, bir inkıraz, bir kendi kendine tükeniÅŸ ve ebedî yok olma deÄŸildir. O, bir yer deÄŸiÅŸtirme, hâl deÄŸiÅŸtirme, buut deÄŸiÅŸtirme ve rahmete ermektir. Hatta bir bakıma, her ÅŸeyin kendi özüne ve hakikatine intikâl etmesinden ibarettir. Bu itibarla ölüm, hayat kadar cazip; dostlara vuslat kadar sevindirici ve ölümsüzlüğe ermek kadar büyük bir nimettir.”
Ölümse, Gülümse… Bilirim ki gülümsedin ablam… Mekanın cennet ola… Özlüyorum ama tek çare yanına gelene dek sabretmek… Çok ÅŸey deÄŸiÅŸecek Ä°nÅŸaallah ablam… Çok ÅŸey…
25 temmuz 2009 günü sabah 08:26′da vahim bir trafik kazasında Zehra Hocamızı, abisini ve gelinlerini kaybettik.
Allah’dan tüm sevenlerine (evvela bu fakire) sabr-ı cemil niyaz ederim.
El Fatiha.
“Gülümse…” için 3 cevap
Bir Cevap Yazın
Başın sağolsun. Allah ailesine ve sana sabır ihsan etsin.
Sa inna lillahi ve inna ileyhi râciûn.
Rabbim razı olsun, öyle içten bir yazıydı ki iyi ki Rabbim okumayı bana da nasip etti, güzel insanlar arkalarında güzel dostlar bırakıyor, onları hayırla yâd edenler.. Rabbimiz Zehra ablanızı rahmetiyle ağırlasın, sevenlerine sabr-ı cemîl ihsan eylesin… :(
Hayırla kalın inşallah.
Selametle
Ölümse, Gülümse…