Alemler yaratıldı hürmetine Efendim 
Melek insan hayrandır sünnetine Efendim 

Sen habib-i hüdasın, mislin ve benzerin yok 
Ne kadar şefkatlisin ümmetine Efendim

Adalet ve hürriyet seninle kemal buldu 
Bir kıl dahi geçmedi zimmetine Efendim 

Nice gözler vardır ki daha dünyada erdi 
Gülcemalini görmek nimetine Efendim 

Padişahlar kölendir, benim aklım ermiyor 
Senden uzak insanın cinnetine Efendim 

Alemde Bilal olmak herkesin kârı değil 
Aklı olanlar koşar minnetine Efendim 

Yüzün gülzar-ı cennet, nazarın kalbe şifa 
Sensin tabib beşerin illetine Efendim 

Yüce Allah katında şanın o kadar büyük 
Gönderildin İbrahim milletine Efendim 

Kimki seni tanımaz, sana bende olmazsa 
Bir nihayet yok onun zilletine Efendim 

Alemlere rahmetsin, müjdelerle geldin sen 
Güvercin kanat gerdi hicretine Efendim 

Vasfından aciz diller hiç bir söz kâfi değil 
Şanına şerefine izzetine Efendim 

Hep gıpta etmekteyim seni gören gözler 
Nasıl doydu vuslatın lezzetine Efendim 

Sendeki güzel sabrı hiç kimseler bilmedi 
Gülüp geçtin kavminin hiddetine Efendim 

Şu Necati hakirin derdi başından aşkın 
Dayanamaz hasretin şiddetine Efendim 

Taif’te ve Uhud’da bir lahza sarsılmadın 
Hep güvendin Allah’ın kudretine Efendim 

Gönlün göklerden geniş, ay nuruna pervane 
Cebrail vezir senin devletine Efendim 

Aşkına yanan kula artık mahzun olmak yok 
Gark eder hazreti Hakk rahmetine Efendim 

Seni bilmeyen kişi şu büyülü dünyanın 
Niye katlanır bilmem zahmetine Efendim 

Nebiler sana müştak yarın bu güzel ümmet 
Kuşlar gibi koşacak Ahmed’ine Efendim 

Mustafa Necati Bursalı

Go get Adobe Flash Player!

“Efendim…” için 2 Yorum

1. -NeyZen- diyor ki:

   23 Mayıs 2009, 12:23

   Medine’yi ziyaret ettikten sonra daha da bir hasret duyuyorum Efendim sana..Buralardan Efendimde mi yürüdü? Bu havadan O da mı teneffüs etti? Benim baktığım yerlere O da mı nazar etti? Ä°ÅŸte hep bu tür sorulardı beynimi meÅŸgul eden.. Medine’den ayrılmak ah ayrılmak zordu Efendim zor…
2. AyÅŸe... diyor ki:

   30 Haziran 2009, 11:13

   O’NUN ÃœMMETÄ°NDEN OL!
   Beri gel, serseri yol!
   O’nun Ãœmmetinden ol!
   Sel sel kümelerle dol!
   O’nun Ãœmmetinden ol!

   Sen, hiçliğe bakan yön!
   Hep sıfır, arka ve ön!
   DosdoÄŸru Kâbe’ye dön!
   O’nun Ãœmmetinden ol!

   Gel dünya, mundar kafes!
   Gel, gırtlakta son nefes!
   Gel, ArÅŸ’ı arayan ses!
   O’nun Ãœmmetinden ol!

   Solmaz, solmaz; bu bir renk…
   Ölmez, ölmez; bir âhenk…
   İnsanlık; hevenk hevenk,
   O’nun Ãœmmetinden ol!

   Gökte çakıyor haber,
   Geber çelik put geber!
   DoÄŸrul yeni seferber,
   O’nun Ãœmmetinden ol!
   (1949)
   N. Fazıl KISAKÜREK