siz, biz ve onlar…
Uzunca bir düşünce alemi aslında yaÅŸadığımız hayat… Ya da ÅŸahsım adına düşünmekten ibaret… Bu gün Bursa’da bir mekanda kahvaltı yaparken karşımdaki aziz kardeÅŸime “hiç bir yerde rahat yok bana” dedim… “Neden?” diye sorduÄŸunda ise cevap vermek ile verememek arasında geveleyerek “ÅŸimdi burada olamayan o kadar çok insan varki” dedim ve kala kaldım… Bu beÅŸinci iklim, bu düşünce iklimi nereden hasıl olduysa her geçen yaÅŸda, ölüme yani yeni hayata yaklaÅŸtıkca çok daha artmakta… Durakda sakız satan dedeyi düşünüyorum mesela en şık elbiselerimi giydiÄŸimde… Ayaklarıma baktığımda engelli kardeÅŸim geliyor hatrıma… Her sofrada işçilerin o ıssız Aileleri geliyor gözümün önüne… Yaşıyorum iÅŸte hesaplayarak tartarak ve aÄŸlayarak… Åžikayet yok vesselam amma acıtıyor içimi her bir an… Belkide tüm bunlar zamanında çekmiÅŸliÄŸimdendir… Acıyı anca tadan bilir ya kim  bilir belkide o hesap… O Çocuklar mesela satmasa o soÄŸukda o mendilleri ya da duraktaki dede evinde demlenen hayatının sukunetini yaÅŸasa belki biraz diner düşüncelerim, iç çekiÅŸlerim…. Düşünlerim, düşüncelerim, düşündürdüklerim… Hepsi arka arkaya sıralanmış her gün beni selamlıyor… Ara sıra yürürken duruyorum olduÄŸum yerde ve göğe bakıyorum yine düşünceler… Sonra bir an kafamı soluma çeviyorum bir otomobilin içinde sıcacık gülümseyen bir çocuk kafamı gayriihtiyari saÄŸa çevirdiÄŸimde elleri kirden görünmeyen yavrucuk… Ä°ÅŸte düzen… Ä°ÅŸte kitlesel kalkınma… Ä°ÅŸte biz… Hepimiz… Siz, Biz ve Onlar…
FotoÄŸraf: Ebubekir Olcok
Bir Cevap Yazın
