Bir Anne’nin Feryadı !

Rahmet-i Rabbaniyenin en hürmetli, en halâvetli(tatlı), en latif ve en şirin bir cilvesi olan şefkat-i valide(anne şefkati), hakaik-i kâinat(Yaratılanlara ait gerçekler) içinde en muhterem, en mükerrem bir hakikattır. Ve valide, en kerim, en rahîm öyle fedakâr bir dosttur ki; o şefkat saikasıyla(sebebiyle) bir valide, bütün dünyasını ve hayatını ve rahatını, veledi için feda eder. Hattâ valideliğin en basit ve en edna derecesinde olan korkak tavuk, o şefkatin küçücük bir lem’asıyla yavrusunu müdafaa için ite atılır, arslana saldırır.[1]

“Halik-ı Zülcelalinden havf etmek [korkmak], Onun rahmetinin şefkatine yol bulup iltica etmek demektir. Havf [korku] bir kamçıdır, Onun rahmetinin kucağına atar. Malûmdur ki, bir valide, mesela bir yavruyu korkutup sinesine celb ediyor. O korku, o yavruya gayet lezzetlidir. Çünkü şefkat sinesine celb ediyor. Halbuki, bütün validelerin şefkatleri, rahmet-i İlahiyenin bir lem’asıdır. [parıltısıdır] Demek, havfullahta [Allah korkusunda] bir azim [büyük]lezzet vardır.[2]

Şefkat halistir, mukabele istemiyor; safi ve ivazsızdır(karşılıksız).Hatta en adi mertebede olan hayvanatın yavrularına karşı fedakarane ivazsız şefkatleri buna dedlildir.[3]

1-Risale-i Nur – Mektubat

2-Risale-i Nur – Sözler

3-Risale-i Nur – Mektubat

“Bir Anne’nin Feryadı !” için 3 cevap

  1. osman OTYAKMAZ dedi ki:

    çok ilginç bir olay. anne yüregi bukadar yufkadamı oluyormuş????!!!!!!!! diyorum kendi kendime yaaaa. insan ürküyor ve korkuyor…….

  2. burcu52 dedi ki:

    Çok güzel resimler insanın uçi ürperiyo Anneler birtanadir.

    Benim annem canım bitanem rabbim onu bizden ayırmasın ömrünü uzun sağlığını sıhatini bolca versin.

    Cennet Annelerin Ayağının Altındadır.

    ANNEM’ E MEKTUP

    Ben bu gurbet ile düştüm düşeli,
    Her gün biraz daha süzülmekteyim.
    Her gece, içinde mermer döşeli,
    Bir soğuk yatakta büzülmekteyim.

    Böylece bir lâhza kaldığım zaman,
    Geceyi koynuma aldığım zaman,
    Gözlerim kapanıp daldığım zaman,
    Yeniden yollara düzülmekteyim.

    Son günüm yaklaştı görünesiye,
    Kalmadı bir adım yol ileriye;
    Yüzünü görmeden ölürsem diye,
    Üzülmekteyim ben, üzülmekteyim…

    Necip Fazıl KISAKÜREK

    Ablam canım bu şiiri çok sever…

  3. canan dedi ki:

    evet…mestum isini iyi bilir…paylasimlari da böyle hissli olur….

    anne…deyince durmak lazim…
    burcum gereken eklemeyi yapmis…benim bikmadan okudugum,yüregime koydugum siirim…üstadin yüregine saglik…

    hüzünlü gurbet…

Bir Cevap Yazın